Identiteit kun je niet kopen

Tien jaar geleden hoorden minder dan 60 clubs wereldwijd bij een netwerk met een gedeelde eigenaar. Eind 2025 waren dat er volgens UEFA meer dan 345. Van City Football Group tot Red Bull: multi-club ownership is geen experiment meer.

Het idee was simpel: koop een kleine club, ontwikkel talent en laat de beste spelers doorstromen naar de grote club, zoals City dat doet. Voor veel netwerken brokkelt dat model af.

Neem Eagle Football. John Textor kocht Lyon met meer dan 400 miljoen dollar aan geleend geld en bouwde een keten met Botafogo en RWDM. Botafogo won de Copa Libertadores, maar zag geld wegvloeien naar een worstelend Lyon. In maart 2026 trok de geldschieter de stekker eruit. Botafogo vroeg bescherming tegen schuldeisers aan, RWDM zakte naar het amateurvoetbal en Lyon werd verkocht. Deel je geld en schulden, dan deel je ook het risico.

Dan Strasbourg. Sportief ging het beter dan in jaren, met de eerste Europese halve finale uit de clubgeschiedenis. Toch liepen supporters in april mee met Chelsea-fans naar Stamford Bridge uit protest tegen gedeeld eigenaar BlueCo. Wie opvalt in Strasbourg, vertrekt naar Londen. Zelfs de hoofdtrainer werd midden in het seizoen weggehaald. Strasbourg blijft de feeder club van Chelsea.

Red Bull laat zien wat er gebeurt als een eigenaar elke club in één beeld vormt. Salzburg kreeg een nieuwe naam en kleuren, Leipzig werd vrijwel van nul opgebouwd en elke club speelt één vaste stijl. Het werkt op het veld, maar kost de clubs hun identiteit.

Wrexham AFC laat zien dat het ook anders kan. Ryan Reynolds en Rob McElhenney kochten de club in 2021 voor ongeveer 2,5 miljoen dollar. Ze veranderden niets aan de naam of de kleuren, maar maakten de stad het verhaal via de Disney+-serie. De club is nu zo'n 475 miljoen dollar waard. Zonder schulden en met behoud van de eigen identiteit. Nu herhalen ze de formule in Mexico als onderdeel van de investeringsgroep achter Club Necaxa.

Dan is er Estrella Football Group, dat mij enthousiast maakt. Zij bouwen een horizontaal netwerk van clubs uit lagere divisies, zoals Cascais in Portugal. Geen vlaggenschip, geen B-team. Elke club behoudt de eigen kleuren en identiteit, maar deelt wat een kleine club alleen nooit kan betalen: data, infrastructuur, commerciële partnerships en een digitaal platform. Het is nog vroeg, maar ik geloof dat dit de toekomst van multi-club ownership is.

Ik denk dat de commerciële kans voor MCO's vooral ligt in één partnerpropositie voor meerdere clubs, gedeelde fandata om de sponsorwaarde te verhogen en een internationaal zakelijk netwerk waarin ondernemers elkaar versterken. Een lokale sponsor krijgt toegang tot nieuwe markten en een internationale partner bereikt met één deal meerdere steden en fanbases. Een MCO kan claimen wat zoveel clubs nastreven: het grootste en meest waardevolle zakelijke netwerk.

De schaalvoordelen zitten achter de schermen, terwijl de identiteit lokaal blijft. Het doel is niet simpelweg meer clubs bezitten. Het doel is een platform bouwen waar elke club kan groeien, presteren en samen waarde creëert.